Adembenemende decors, luxueuze locaties, vijfsterrenresorts, personages met duizelingwekkende outfits, verborgen verhalen, geheimen en moorden. Maar waar hebben we het over? De Amerikaanse serie gemaakt en geschreven door Mike White (je hebt zeker van hem gehoord met Dawson's Creek) met als doel de mythe van blank Trumpiaans Amerika met sarcasme te ontmantelen.
The White Lotus, is de titel van de serie die zich presenteert als een dramatische en satirische komedie die ons een week lang meeneemt naar luxe resorts op Hawaï en Sicilië.
De serie portretteert het leven van personeelsleden die elke dag moeten voldoen aan de eisen van vermogende klanten, parallel met dat van een groep gasten die een week vakantie komt doorbrengen.
De ontspanning, de dromerige landschappen, de luxe en de eindeloze mogelijkheden van entertainment, brengen langzaamaan meer verborgen kanten van de verschillende personages aan het licht. Elke aflevering concentreert zich op het verhaal van een van de personages: de eerste gast die in beeld komt, is Shane Patton.
Dankzij een flashback ontmoeten we ook andere gasten zoals Rachel, de vrouw van Shane. Samen met hen ook Jennifer Coolidge die is gearriveerd om de as van haar moeder te verstrooien en de familie Mossbacher met de vriend van hun dochter op sleeptouw. Zij zijn het die de zes afleveringen van de serie zullen animeren.
De plot is erg ingewikkeld, aangrijpend en opwindend: het houdt je aan het scherm gekluisterd.
We zullen de finale van het eerste seizoen niet bederven, maar we verwachten wel dat we in het tweede seizoen verhuizen van het paradijselijke Hawaï naar de adembenemende schoonheid van Sicilië.
Maar waarom vertellen we je erover? Om drie belangrijke redenen:
1. Om je de schoonheid van Sicilië te laten ontdekken. Sterker nog, we vinden dat de lijsten van de tweede reeks een mooie reclame zijn voor een streek die zoveel te bieden heeft: van cultuur tot culinaire kunst en niet te vergeten de prachtige villa's waar je je vakantie kunt doorbrengen (we hebben het uiteraard over die van ons).
2. Voor de uitzonderlijke prestaties. Elke acteur beheerst zijn rol volledig en vloeiend, iedereen lijkt te genieten van de flow van White's schrijven, de manier waarop hij subtiel de snaren tokkelt om de teneur en vibratie van de sociale dynamiek van zijn personages te veranderen. Ze lijken plezier te hebben, zelfs als pijn en angst aan de randen van een scène binnensluipen.
3. Voor de boodschap die de serie wil uitdragen: een eigentijds realistisch sprookje, waarin verschillende leeftijden, verschillende persoonlijkheden elkaar ontmoeten en botsen te midden van teleurstellingen en desillusies, in de continue draaimolen van het leven waarin schijnbaar niemand lijkt verantwoordelijkheid te willen nemen voor wat er gebeurt. De kracht van De Witte Lotus ligt in haar verlangen om menselijke zwakheden te tonen, om rijkdom te bespotten, maar zonder de contouren van heiligheid te geven aan degenen die niet rijk zijn.
